ZABIEGI PODOLOGICZNE

Koszt zabiegu

od 40 do 300zł

Czas zabiegu

od 15 do 90 minut

Znieczulenie

Nie

Odstępy między zabiegami

od 1 do 6 tygodni

Rodzaj problemu Opis problemu Leczenie
Modzele Modzele na stopach powstają na skutek tarcia lub ucisku. Powodem jest niewygodne obuwie, zdeformowany układ kostny stóp oraz nadmierne usuwanie zrogowaciałego naskórka. Modzele są przeważnie owalne o żółtawym zabarwieniu. Często spotyka się modzele warstwowe. Modzele nie są bolesną hiperkeratozą, chyba że pod nimi znajduje się odcisk - wtedy pacjent może odczuwać ból. Modzele na stopach tworzą się najczęściej na opuszkach palców, stawów stopy lub podeszwach stopy nad główkami kości śródstopia. Utrata elastyczności naskórka i pęknięć prowadzi często do zakażeń grzybiczych, bakteryjnych i wirusowych, dlatego modzele które są tego powodem powinny być bezwzględnie usuwane. Zastosowanie terapii i usuwania modzeli zależy od tego czy modzel składa się z jednej czy z kilku warstw rogowych. Zasada usuwania jest taka, że jednorazowo powinna być usuwana tylko jedna warstwa. Wielowarstwowy modzel nie może być usuwany za jednym razem. Sam zabieg nie usunie wzmożonej produkcji hiperkeratozy mającej decydujący wpływ na tworzenie się modzeli. Dlatego aby skutecznie ich się pozbyć należy usunąć przyczynę nadprodukcji hiperkeratozy i powstawania modzeli. Stałe usunięcie modzeli w przypadku zmian w układzie kostnym, obniżenia główek kości śródstopia jest niemożliwe. Podczas zabiegu usuwania modzeli podolog używa odpowiednich frezów i skalpela.
Odciski Do bardzo częstych dolegliwości stóp należą twarde odciski na stopach. Są to miejsca zmienione na skutek tarcia oraz trwałego, punktowego ucisku. W wyniku tarcia za sprawą niewygodnego obuwia albo na skutek ucisku kości (od spodu) tkanka skórna zaczyna się bronić i robi się coraz twardsza, aż powstanie grube miejsce rogowe przekształcające się w następnym stadium w bolesny odcisk. Odciski od zewnątrz przybierają różny kształt, od okrągłych do podłużnych i elipsoidalnych. Często są bardzo bolesne. Powodem bólu jest rdzeń lub tzw. korzeń w kształcie stożka, który z biegiem czasu wrasta coraz głębiej w stopę. Może on przebić tkankę miękką i dotrzeć nawet do okostnej. Usuwanie takiego odciska w gabinecie podologicznym jest bardzo pracochłonne. Najczęściej występujące odciski to odciski twarde „Clavus Durus” i odciski w wale paznokciowym „Clavus Sulcus”. Te dwa rodzaje odcisków usuwa się najłatwiej. Często spotykanym miejscem odcisków na stopach jest śródstopie czyli przednia część stopy. Odciski mogą też wystąpić na pozostałych częściach stopy jak również w wale paznokciowym a nawet pod płytką paznokcia. Domowe sposoby usuwania odcisków za pomocą zmiękczających płynów lub plastrów z kwasem salicylowym często są bezskuteczne. Stosowanie ich może doprowadzić do znacznego pogorszenia stanu zdrowia stóp. Odciski na stopach bez odpowiedniej profilaktyki potrafią się odnawiać a nawet przybierać większą i groźniejszą postać. Nieusuwane odciski są wdeptywane coraz głębiej. Mogą doprowadzić do coraz większego bólu i być powodem stanów zapalnych. Poza tym odciski na stopach są czasami podobne do modzeli albo brodawek. Każda z tych przypadłości jest całkowicie inaczej leczona / usuwana. Stosowanie np. plastrów na odciski dostępnych w aptece na brodawki stóp skutkować będzie stanem zapalnym i przyniesie tylko szkodę. Zmiany skórne na stopach powinny być zidentyfikowane przez dermatologa albo przez podologa. Niezmiernie ważne jest rozpoznanie i ocena chorej skóry. Podolog potrafi rozpoznać czy ma do czynienia z odciskiem czy np. z modzelem albo brodawką. Po dokładnej analizie i rozpoznaniu odmiany odciska podolog przy pomocy odpowiednich narzędzi usuwa odcisk. Często się zdarza, że dokuczliwe odciski zakończone są głębokim rdzeniem. Takie odciski trzeba usuwać częściowo, pojawiając się u podologa nawet kilka razy. Wprawny specjalista ds. podologii może usunąć odcisk za jednym razem, lecz jest to uzależnione od wielu czynników, przede wszystkim od rodzaju i budowy odciska. Do usuwania odcisków najczęściej stosuje się specjalistyczne preparaty złuszczające, dłuta podologiczne, skalpel, frezy próżniowe oraz specjalne opatrunki.
Pękające pięty Pięty są nośnikiem całego ciała i to na nich spoczywa największy ciężar. Skóra na piętach jest dwukrotnie grubsza niż na pozostałych częściach ciała. Jako główne powody pękania skóry na piętach można wymienić:
  • Skłonność genetyczna - rzadko spotykana
  • Źle dobrane obuwie - za ciasne lub z materiałów syntetycznych
  • Przyjmowanie sporej ilości leków w szczególności leków na rozrzedzenie krwi. Spora część to osoby w starszym wieku, osoby chorujące na reumatyzm i łuszczycę.
  • Nadwaga
  • Nieodpowiednia dieta - uboga w witaminę A
  • Źle przeprowadzony pedicure kosmetyczny (zbyt częste i głębokie usuwanie naskórka)
  • Brak odpowiedniej higieny
Zaniedbane pięty w konsekwencji prowadzą nie tylko do rogowacenia się skóry, braku jej elastyczności co z kolei skutkuje pęknięciami skóry na pietach, ale również groźnymi rozpadlinami, które są siedliskiem chorobotwórczych bakterii i prowadzą do przekrwienia pięt, podskórnych wylewów kapilarnych i zakażeń stóp. W skrajnych przypadkach prowadzi to nawet do amputacji kończyny. W myśl pojęcia „zaniedbane” mówi się o braku chęci do codziennej higieny stóp oraz do wizyty i konsultacji z lekarzem dermatologiem albo podologiem.
Podolog ocenia wartość hydro-lipidową skóry stóp. W zależności od stopnia i głębokości pęknięć podolog przyjmuje odpowiednią strategię leczenia. Zastosowane leczenie podologiczne jest bezbolesne. Zazwyczaj stosuje się odpowiednie preparaty zmiękczające naskórek. Za pomocą dłuta podologicznego lub odpowiednio dobranego frezu usuwa się nadmierną ilość skóry rogowej. Potem zgodnie z liniami papilarnymi na skórze, drobnoziarnistym frezem albo kapturkiem zamyka się pory tkanki skórnej. Zakładany jest opatrunek z odpowiednim preparatem. Efekt pracy podologa w tym przypadku widoczny jest zazwyczaj już po kliku dniach. Jest to jednak uzależnione od stanu pęknięć w jakim rozpoczął on leczenie pięt. Po kilku dniach pacjent musi pojawić się do kontroli. Ilość zabiegów i wizyt kontrolnych zawsze zależy od stopnia zaawansowania choroby. Po całkowitym wyleczeniu pękających pięt zaleca się co jakiś czas kontrolę u podologa w celu wyeliminowania ewentualnych nawrotów pękania skóry na piętach. Podolog może dodatkowo zalecić stosowanie kremów przeciwdziałających pękaniu skóry i podpowie jak pielęgnować stopy w domu.
Wrastające paznokcie Są dwa powody wrastających paznokci. Pierwszy dotyczy paznokci rosnących samoistnie w dół, wbijając się w wał paznokciowy – może to być również przypadłość genetyczna. Drugi powód dotyczy paznokci wrastających ze względu na uraz mechaniczny. Bardzo częstym powodem takich urazów jest chodzenie w ciasnych, zwężanych i mało wygodnych butach. Innym powodem jest zbyt krótkie lub nieprawidłowe obcinanie paznokci stóp. Dodatkowym czynnikiem jest także specyficzna praca zawodowa lub przeciążenie stóp podczas treningów (dotyczy sportowców). Stopy z Haluksami także w istotny sposób mają wpływ na paznokcie. Deformacja stopy z Halluxem sprawia, że największy palec stopy czyli „paluch” naciska lub ściera się z sąsiednim palcem, a to z kolei przyczynia się do powstawania modzeli, odcisków, stanu zapalnego i wrastania paznokcia. Wrastający paznokieć może na początku mniej boleć, ale nawet mały ból jest sygnałem aby jak najszybciej pojawić się u podologa. Zaniechanie tego prowadzi do zaczerwienienia tkanki skórnej, potem pojawia się wydzielina ropna i tzw. „dzikie mięso” czyli hipergranulacja. Ostatnia faza jest niezmiernie bolesna i dużo trudniejsza do opanowania. Dochodzi do tego, że chory nie tylko mocno utyka, ale powoli przestaje całkowicie chodzić. Wielu pacjentów kierowanych jest lub kieruje się ze swoimi dolegliwościami do chirurga. Ten najczęściej usuwa część albo całą płytkę paznokciową. Niestety, mimo iż jest to zazwyczaj bolesny zabieg to problemu wrastającego paznokcia nie rozwiązuje. Płytka paznokciowa powoli będzie odrastała lecz kierunku wzrostu nowego paznokcia nie zmieni. Tak dzieje się u co najmniej 70% chorych. W podologii spotyka się wiele rodzajów i stanów palców z wrastającym paznokciem. Jeden paznokieć wrasta płytko, a inny ma swoje szpiczaste zakończenie głęboko w tkance skórnej. W zależności od danego przypadku podolog obiera odpowiednią terapię. Najczęściej jest to usunięcie wrastającej części paznokcia i założenie klamry ortonyksyjnej. Czynności te przeprowadzone są zazwyczaj podczas pierwszego zabiegu. Klamra z odpowiednią aktywacją ukierunkowuje płytkę paznokciową tak, aby paznokieć mógł rosnąć w odpowiednim kierunku nie dając przy tym dolegliwości. Efekty widoczne są już nawet po pierwszym tygodniu od zakończenia zabiegu, a dolegliwości bólowe ustępują często zaraz po zabiegu. Klamrę na paznokciu nosi się w zależności od przypadku od ok. miesiąca do kilkunastu miesięcy. W tym celu wymagana jest co jakiś czas kontrola u podologa. Podolog na wizycie kontrolnej może dokonać ewentualnej korekty naciągu klamry lub sprawdzi stan i postęp terapii. W trudniejszych przypadkach, gdzie wrastający paznokieć wrósł zbyt głęboko i w dodatku widoczna jest już hipergranulacja czyli tzw. „dzikie mięso”, podolog zastosuje najpierw specjalny opatrunek. A kiedy już hipergranulacja będzie wysuszona rozpocznie regulowanie wzrostu paznokcia za pomocą klamry ortonyksyjnej lub zastosuje zabieg z użyciem Kostki Arkady. Metoda Arkady jest nowoczesną alternatywą korekty wrastających i rolujących się paznokci. Polega na umieszczeniu palca z problematycznym paznokciem w specjalnym urządzeniu do korekty kształtu paznokcia. Przy pomocy specjalnych łopatek i haków nadaje się paznokciowi nowy kształt, który utrwala się akrylem. Zaletą tej metody jest estetyczny wygląd płytki paznokcia, oraz rzadsze wizyty kontrolne. O wyborze metody Arkady decyduje podolog.
Wkręcające paznokcie Powodem wkręcających się paznokci w ogromnej mierze jest chodzenie w niewygodnym obuwiu. Zwężane buty, a w dodatku te na szpilkach najbardziej przyczyniają się do powstawania dolegliwości. Duży wpływ ma również deformacja stopy oraz Haluksy. Jeżeli dołączy się do tego niewygodne obuwie, to wkręcający się paznokieć jest prawie pewny. Należy jeszcze wspomnieć o tym, że nieprawidłowe obcinanie paznokci szczególnie na bokach płytki jest bardzo częstym powodem wkręcania się paznokci. Nie bez znaczenia jest genetyka. Paznokcie wkręcające się można po prostu odziedziczyć od swoich przodków (nawet do 6 pokolenia wstecz). Również w procesie starzenia się tkanek i paznokci dochodzi do tego, że paznokcie przybierają coraz bardziej okrągły kształt. Wkręcające się paznokcie charakteryzują się tym, że mają kształt rurkowaty. Zakręcające boki paznokci ściskają łożysko i wbijają się w wał paznokciowy tak, że po pewnym czasie cały palec zaczyna bardzo boleć. Podczas kształtowania się wrastających paznokci bardzo często dochodzi do silnych rogowaceń wałów paznokciowych. Na bolesność bardzo duży wpływ ma także nadmierne rogowacenie łożyska. Płytka paznokciowa staje się wtedy grubsza i twardsza, gdzie prawidłowe skracanie takich paznokci może być dla chorego nie lada problemem. Konsekwencją wkręcających się paznokci jest także ucisk łożyska, gdzie z kolei mogą powstawać bolesne odciski podpaznokciowe. Wkręcające się paznokcie spotyka się najczęściej na paluchu, czyli na dużym palcu stopy, lecz przy paznokciach rurkowatych, albo przy starzeniu się paznokci wkręcają się one także na pozostałych palcach stopy. Wkręcający się paznokieć może na początku mniej boleć, ale nawet mały ból jest sygnałem aby jak najszybciej pojawić się u podologa. Zaniechanie tego prowadzi do stanów zapalnych. Ostatnia faza jest niezmiernie bolesna i dużo trudniejsza do opanowania. Dochodzi do tego, że chory nie tylko mocno utyka, ale powoli przestaje całkowicie chodzić. W zależności od przypadku podolog dobiera odpowiednią terapię. Najczęściej jest to prawidłowe obcięcie paznokci, oczyszczenie wału paznokciowego i paznokci od zrogowaceń, a potem założenie klamry ortonyksyjnej. Klamra jest w odpowiedni sposób naciągana, co ma służyć zmianie kierunku wzrostu płytki paznokciowej. Dodatkowo zakładana jest tamponada z preparatem zmiękczającym zarówno wał paznokciowy jak i płytkę paznokcia. Dzięki stałej obecności klamry paznokieć się spłaszcza i odzyskuje prawidłowy kształt. Wizyta kontrolna jest zwykle po około 4 do 5 tygodniach. Specjalista podolog sprawdza kierunek wzrostu paznokcia i zmienia naciąg klamry. Kolejne zwykle comiesięczne wizyty u podologa sprowadzają się do kontroli, oczyszczenia miejsca i korekty klamry. Leczenie wkręcających się paznokci trwa w zależności od przypadku od kilku miesięcy do kilkunastu miesięcy.
Brodawki wirusowe Brodawki lub inaczej kurzajki powstają na skutek osłabienia układu odpornościowego człowieka i są efektem działania wirusa human papillomavirus (HPV). Kurzajki / brodawki najczęściej nabywają osoby z nadmierną potliwością stóp oraz osoby często odwiedzające baseny kąpielowe. Dotyczy to zarówno dzieci, młodzieży jak i osób w starszym wieku. Występują pojedynczo lub licznie tworząc trudne do wyleczenia skupiska. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z osobą chorą lub przedmiotem, z którym osoba ta miała styczność (buty, posadzka wokół basenu kąpielowego). Najczęstsza lokalizacja zmian to dłonie w tym wały paznokciowe, okolica podpaznokciowa i strona podeszwowa stóp, ale brodawki mogą występować również i na innych częściach ciała jak twarz czy dekolt. Brodawki na stopach mogą być płaskie lub odstające (mięsiste), przypominające narosty. Mogą być podobne również do odcisków, dlatego rozpoznanie brodawki / kurzajki wirusowej jest czasami nie lada wyzwaniem nawet dla dermatologa. Brodawkom często towarzyszy łuszczenie się naskórka. Przybierają one kolor biały, żółtawy aż po szaro-zielonkawy. Kurzajki / brodawki na stopach należy usuwać, bo dość szybko się rozprzestrzeniają, są zakaźne i mogą ulegać stanom zapalnym. Poza tym mogą dawać uczucie dyskomfortu podczas chodzenia. Rzadko jest to schorzenie bolesne, chyba że brodawka jest „umięśniona” – wtedy jest bolesna. Leczenie kurzajek / brodawek jest długotrwałe. Niezmiernie ważne jest rozpoznanie i ocena chorej skóry. Podolog potrafi rozpoznać czy ma do czynienia z brodawką (kurzajką) wirusową czy np. z modzelem albo odciskiem. Leczenie jest zwykle długotrwałe i wymaga współpracy z podologiem oraz bezwzględnej dyscypliny ze strony pacjenta. Polega ono na miejscowemu stworzeniu środowiska niesprzyjającemu rozwojowi wirusa poprzez nakładanie na brodawki odpowiednio do rozpoznania dobranego środka farmakologicznego, którego działanie doprowadzi do odrzucenia infekcji wirusa na stopach. Do uzyskania tej sytuacji potrzeba na ogół (w zależności od fazy i wielości infekcji) od 3 do 12 zabiegów. Pamiętaj, że przede wszystkim wysoka odporność organizmu uchroni Cię przed powrotem zakażenia wirusem HPV. Jest wiele metod leczenia brodawek, należą do nich miedzy innymi:
  • Usuwanie laserowe
  • Stosowanie jaskółczego ziela
  • Smarowanie chorobowo zmienionego miejsca azotanem srebra
  • Wymrażanie
Grzybica paznokci Nie wszystkie paznokcie o żółtawym zabarwieniu są zarażone grzybicą. Proces przeniesienia się i zarażenia grzybicą na paznokcie zdrowego organizmu trwa raczej dość długo i może być wynikiem braku stosowania odpowiedniej higieny stóp lub chodzenia w niezdrowym obuwiu albo skarpetkach. Co innego gdy organizm jest osłabiony przez antybiotyki lub cukrzycę – wtedy grzybica może szybciej przedostać się na twardszą tkankę, czyli na paznokieć. Wtedy leczenie grzybicy może być długotrwałe i wymaga bezwzględnej dyscypliny oraz współpracy z lekarzem. Grzybica paznokci ujawnia się zazwyczaj na jednym z paznokci stóp i z reguły tam pozostaje, ale są przypadki, że grzybicą zarażone jest więcej paznokci. Pierwsze symptomy to zażółcenie bocznej części płytki paznokciowej. Potem może przybierać barwę zielonkawo-żółtą po brązową a czasami nawet czarną. Nieleczona grzybica paznokci prowadzi do destrukcji paznokcia czego objawem jest zgrubienie i uniesienie się płytki ku górze. W zaawansowanej grzybicy płytka może się odwarstwiać od łożyska paznokcia, gdzie gromadzą się warstwy rogowe. Wtedy najmniejszy nawet ucisk będzie niósł z sobą ból. Mogą też powstawać bruzdy, płytka paznokcia zrobi się łamliwa i krucha. Prawie co drugi pacjent zgłaszający się do lekarza pierwszego kontaktu i dermatologa ma grzybicę stóp, a co piąty grzybicę paznokci. Wśród zakażeń grzybiczych wyróżniamy zakażenia dermatofitowe oraz drożdżakowe. Czynnikami etiologicznymi wywołującymi chorobę są różne gatunki Trichophyton oraz Epidermophytonfloccosum. Za powstanie zmian o charakterze grzybicy stóp, dotyczącej skóry podeszwowej stóp, przestrzeni międzypalcowych oraz bocznych powierzchni palców odpowiedzialne są głównie dermatofity, tj. Trichophyton rubrum oraz Trichophyton mentagrophytes var. interdigitale. Nieleczona grzybica stóp bardzo często dotyka również paznokci. Na grzybicę paznokci w stanach początkowych stosuje się preparaty przeciwgrzybicze w sprayu, kroplach czy maściach. W zaawansowanej grzybicy paznokci stosuje się antybiotykoterapię wdrożoną przez specjalistę dermatologa. Jednak ze względu na sporą ilość odmian grzybów żerujących na człowieku zachodzi potrzeba dokładnego rozpoznania odmiany zarodnika grzyba. Dzięki badaniu mykologicznemu możliwe jest dokładne rozpoznanie i zastosowanie najlepszej terapii. W gabinecie podologicznym istnieje możliwość pobrania zeskrobin paznokciowych za pomocą specjalnego frezu, dłuta i skalpela. W gabinecie podologicznym znajdują się preparaty przeciw grzybicy polecone w zależności od zaawansowania grzybicy na paznokciach. Paznokcie z bardziej zaawansowaną grzybicą powinny być bezwzględnie oczyszczone (dokładne czyszczenie mechaniczne). Podolog bezboleśnie usunie zgrubiałe i kruche miejsca na paznokciu grzybiczym. Jeżeli będzie możliwość to zrekonstruuje paznokieć przy pomocy specjalnych preparatów (np. przeciwgrzybicza masa do rekonstrukcji paznokci). W gabinecie podologicznym usuwa się warstwy rogowe pod paznokciem, jeżeli dotyczy to np. onyholizy paznokci czyli gdy płytka paznokcia odchodzi od łożyska paznokcia. Grzybica u chorych na łuszczycę jest dużo gorsza w leczeniu. Objawy są podobne i dlatego rozpoznanie oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia powinno być prowadzone we współpracy z dermatologiem. We wszystkich przypadkach leczenie grzybicy związane jest z długotrwałą kuracją. Trwa to od kilkunastu tygodni do nawet kilkunastu miesięcy. Potrzebna i pomocna jest tutaj wielka dyscyplina i wytrwałość w profilaktyce samego chorego. Bez cierpliwości i systematyczności chorego nie pozbędzie się grzybicy tak łatwo.
Grzybica skóry Człowiek ma w sobie naturalnego obrońcę przed zarodnikami grzybów w postaci przeciwciał i gospodarki hydrolipidowej skóry (tzw. płaszcz hydrolipidowy). Kiedy jednak dochodzi do osłabienia organizmu poprzez np. antybiotykoterapię albo choruje się na cukrzycę odpowiadającą za znaczące osłabienie organizmu, to zarażenie się grzybicą jest o wiele łatwiejsze. Na szybsze i łatwiejsze zakażenia grzybicą narażeni są również alergicy, kobiety w ciąży i osoby otyłe. Dotyczy to również palaczy. Paleniu papierosów towarzyszy zaburzenie krążenia w kończynach dolnych, miażdżyca i zwiększona nadpotliwość, która zwiększa ryzyko przedostania się grzybicy. Następnym źródłem zarażenia się grzybicą jest chodzenie gołymi stopami po wilgotnych, nie dezynfekowanych miejscach. Takim miejscem może być posadzka w klubie fitness, sauna lub basen. Zarodniki grzybów mogą znajdować się także w hotelach na wykładzinach albo u sąsiada, gdzie współlokatorzy mają grzybicę. Brak własnej higieny jest bardzo częstym powodem „narodzenia się” grzybicy. Grzybicę można sobie również „przywłaszczyć” poprzez nadmierne mycie się mydłami o podwyższonym pH – np. powyżej pH 7. Skóra traci wtedy swoją ochronę hydrolipidową i staje się bardzo podatna na zarażenie. Tam gdzie jest ciasno, ciemno, ciepło i wilgotno, czyli w nieodpowiednim obuwiu często znajduje się hodowla i wylęgarnia grzybów. Dotyczy to nie tylko sportowców, którzy intensywnie trenują, ale również tych, którzy noszą obuwie z sztucznych tworzyw lub mało przewiewnych materiałów. Pierwsze symptomy to zaczerwienienie skóry, świąd, uczucie napięcia między palcami i na stopach, powstają drobne pęcherzyki i złuszczenia. Takie objawy nadają się do szybkiego wdrożenia leczenia. Mniejsze powierzchnie można leczyć nawet metodami domowymi poprzez kąpiele lub stosowanie preparatu przeciwgrzybicznego w sprayu. Regularnie stosowane są maści i żele przeciwgrzybiczne. Gorsze odmiany grzybicy leczy się doustnie zażywając leki w postaci antybiotyku. O sposobie leczenia i wyborze terapii zawsze powinien zadecydować lekarz. Ze względu na bardzo dużą ilość odmian zarodników grzybów najlepiej przeprowadzić test lub badanie z jaką odmianą mamy do czynienia. Ułatwi to celne dobranie lekarstwa i zniszczenie grzybicy. We wszystkich przypadkach leczenie grzybicy związane jest z długotrwałą kuracją. Trwa to od kilkunastu tygodni do nawet kilkunastu miesięcy. Potrzebna i pomocna jest tutaj wielka dyscyplina i wytrwałość w profilaktyce samego chorego. Bez cierpliwości i systematyczności chorego nie pozbędzie się grzybicy tak łatwo.
Krwiak podpaznokciowy Krwiak podpaznokciowy to wylew krwi pod paznokciem. Pojawia się w wyniku uszkodzenia naczyń krwionośnych znajdujących się pod paznokciem – najczęściej na skutek uderzenia, tarcia lub ucisku. Płytka paznokciowa zmienia kolor, czasami również kształt. Zdarza się, że paznokieć ulega oddzieleniu od łożyska. Krwiak pod paznokciem bezwzględnie wymaga usunięcia krwi. Duże krwiaki kilkunastodniowe mogą być niebezpieczne dla zdrowia. Może to prowadzić do groźnych zakażeń organizmu, a co najmniej do bolesnego samoistnego zejścia płytki, czy do chirurgicznego ściągnięcia paznokcia. Najlepiej gdy pacjent pojawi się u podologa jak najszybciej, bo wtedy istnieje największa szansa na bezbolesne usunięcie krwiaka i szybki powrót do normalnej funkcjonalności palca. Starsze stany krwiaków podpaznokciowych mogą być trudne do zdiagnozowania bo przypominają np. czerniaka złośliwego. Podolog potrafi rozróżnić krwiak podpaznokciowy od np. czerniaka złośliwego. Małe krwiaki wchłaniają się samoistnie i nie ma potrzeby ingerencji w płytkę paznokciową. Duże muszą być bezwzględnie usunięte jeśli pragnie się szybko i zdrowo funkcjonować w czasie wykonywania określonych prac lub chodzenia. Korzystając z wizyty u podologa unika się bólu, jaki niestety czeka pacjenta podczas chirurgicznego zdejmowania paznokcia. Podolog dysponuje odpowiednim sprzętem i narzędziami, które w szybki i prawie bezbolesny sposób pomagają usunąć krwiak podpaznokciowy.
Rekonstrukcja płytki paznokciowej Ubytki paznokci stóp mogą mieć różne przyczyny – od uszkodzeń mechanicznych po zmiany chorobowe. Uszkodzenia mechaniczne spowodowane są najczęściej mocnym uderzeniem w palec, gdzie wraz z usunięciem krwiaka podpaznokciowego schodzi cały lub część paznokcia. Wiele ubytków paznokci spotyka się po chirurgicznym zrywaniu wrastających paznokci. W tym przypadku często uszkodzona jest macierz i łożysko, co skutkuje brakiem prawidłowego wzrostu lub zahamowaniem odrostu naturalnej płytki. W zmianach chorobowych najczęściej mamy do czynienia z ubytkami na paznokciach zdrewniałych, grzybiczych oraz paznokciach gdzie płytka odkleja się od łożyska (onycholiza). We wszystkich przypadkach można przeprowadzić rekonstrukcję lub zrobić protetykę, czyli założyć protezę paznokcia. Robi się to po to by uszkodzone lub zbyt krótkie paznokcie nie były podrażnione w skarpetkach lub w obuwiu. Przeciwwskazaniem do wykonania rekonstrukcji są paznokcie z grzybicą potwierdzoną badaniem mykologicznym. Takie paznokcie należy wcześniej wyleczyć, oczyścić, a potem poddać rekonstrukcji. Rekonstrukcja paznokci stóp polega na użyciu specjalnej masy żelowej lub akrylowej w celu uzupełnienia brakującej części paznokcia. Warunkiem zrobienia rekonstrukcji masami żelowymi jest paznokieć pacjenta w co najmniej jego 1/3 długości. Dodatkowo płytka naturalnego paznokcia musi być oczyszczona i wolna od grzybicy. Kruche i zdrewniałe paznokcie muszą być dokładnie ofrezowane i oczyszczone. Mimo, iż masy żelowe i akrylowe stosowane do rekonstrukcji paznokci oprócz właściwości przylepnych mają składniki antygrzybicze to nie są one preparatami leczniczymi lecz zapobiegają powstawaniu starych i nowych stanów źródeł grzybiczych w czasie noszenia rekonstrukcji. Wytrzymałość założonej masy na paznokciu uzależniona jest od indywidualnego przypadku i jest czynnością jednorazową.